VERHALEN – De Sperwer

‘Wij waken mee over de kwaliteit’

Neo — Mon, 26 Apr 2021 08:02:00 +0000

Sinds 2019 is Anne-Marie voorzitter van de raad van bestuur. Ze geeft tekst en uitleg bij de samenstelling, de agenda en de standpunten van de raad.

De weg naar het voorzitterschap begon voor Anne-Marie al lang geleden: ‘Toen ik begon als advocaat in Lokeren, ondertussen dertig jaar geleden, kwam ik beroepshalve in contact met enkele mensen die bij De Sperwer begeleiding kregen. Zo leerde ik ook Carlos (de oprichter van De Sperwer, red.) en Marianne (personeelslid van het eerste uur, red.) kennen. Rond de eeuwwisseling werd ik dan op uitnodiging lid van de algemene vergadering, om een drietal jaar later toe te treden tot de raad van bestuur.’ En uiteindelijke voorzitter te worden.

Dat Anne-Marie de uitgestoken handen aanvaardde, heeft veel te maken met de manier waarop ze de organisatie heeft leren kennen: ‘Ik merkte al snel dat er een bijzondere focus is op het kwaliteitsvolle. Bovendien stelde ik vast dat de mensen van de raad van bestuur en de directie een vertrouwelijke en uitmuntende samenwerking hebben met elkaar. Er is veel openheid en wederzijds vertrouwen.’

Ervaring en beschikbaarheid

Hoe is de huidige samenstelling van de raad van bestuur er gekomen? ‘Vroeger was het een echt mannenbastion. Vandaag tellen we vijf mannen en twee vrouwen – een derde zal wellicht toetreden.’ Van een exacte genderbalans maakt Anne-Marie echter geen punt ‘omdat we heel bekwame, vrouwvriendelijke mannen hebben. Maar idealiter zouden we bijvoorbeeld nog een jonge, vrouwelijke dokter verwelkomen’, lacht ze.

Jong? Dokter? ‘Jong, omdat de raad van bestuur momenteel vooral uit actieve senioren bestaat’, zegt Anne-Marie. ‘Het voordeel daaraan is wel dat je ervaring kan koppelen aan een iets hogere beschikbaarheid.’ Een dokter kan dan weer een mooie aanvulling zijn op de brede expertise die de raad van bestuur nu al bijeenbrengt: ‘We hebben mensen uit de ondernemerswereld, de juridische wereld, het onderwijsmanagement en de bouwsector. En uiteraard ook uit de zorgsector zelf.’

Kwaliteit en onafhankelijkheid

De raad van bestuur vergadert ongeveer tweemaandelijks. Wat staat er zoal op de agenda? ‘Een eerste punt gaat over de centen: hoever staan we met begroting en waar wijken we eventueel af? Uiteraard komt ook de werking aan bod: zit het goed of zijn er (grote) problemen op het terrein?’ Maar het hoofdpunt op de agenda is strategisch van aard: ‘Hoe verhouden we ons op het terrein tegenover de VAPH-instructies? Anders gesteld: welke richting gaan we uit in dit veranderend landschap binnen de sector?’

Die richting wordt volgens Anne-Marie door twee zaken bepaald: ‘Ten eerste waakt de raad van bestuur erover dat De Sperwer te allen tijde hoge kwaliteit kan blijven bieden aan de cliënt, wat er ook gebeurt. Daarnaast bewaken we onze onafhankelijkheid als organisatie: de ruimte om onze eigen koers te blijven varen.’

‘De Sperwer is een mensgerichte organisatie’

Neo — Mon, 26 Apr 2021 08:01:00 +0000

Na enkele jaren als adjunct-directeur, ging Annelies in 2018 voltijds aan de slag als directeur van De Sperwer: ‘Ik raakte verknocht aan de visie en de waarden van de organisatie.’

Toen Annelies deeltijds aan de slag ging als adjunct-directeur leerde ze De Sperwer kennen als een zeer mensgerichte organisatie: ‘Ik stelde vast dat er echt tijd werd gemaakt voor mensen, voor rechtstreekse communicatie en persoonlijk contact op momenten dat dat belangrijk was. Dat was en is nog steeds een heel bewuste keuze van de raad van bestuur.’ Onder zo’n organisatie wilde Annelies heel graag haar schouders zetten als directeur.

In de loop van de jaren raakte ze verknocht aan de visie en cultuur binnen de organisatie: ‘De nadruk ligt op talentontwikkeling, kwaliteitsvolle zorg en een cultuur van ruimte geven en verbinden, ook met ons ruime netwerk. We leggen bijvoorbeeld zoveel mogelijk wederzijdsheid aan de dag in onze relatie met onze sponsors. Ook op onze ontmoetingsmomenten nodigen we heel breed uit.’

Beleidskeuzes

Als directeur is Annelies vooral met het beleidsmatige bezig: kwaliteitsbeleid, personeelsbeleid, financieel beleid, ICT-beleid, communicatiebeleid, sponsorbeleid, en het allerbelangrijkste: strategisch beleid. Het geïnformeerd plannen van de toekomst, zeg maar: ‘Ik vind het heel belangrijk om als organisatie regelmatig je eigen sterktes en zwaktes in kaart te brengen. Eén voorbeeld daarvan zijn onze personeelsbevragingen, waaruit blijkt dat er nog meer kansen liggen in het teamoverschrijdend werken bijvoorbeeld.’

Om een beleidsrichting te bepalen, vindt Annelies het belangrijk om zoveel mogelijk mensen bij dat proces te betrekken: ‘We trachten met al onze stakeholders voeling te houden en goed te communiceren: duidelijk, transparant én uitnodigend. Laat van je horen! Onze drempel laag houden om klachten op te vangen is ook heel belangrijk, want een klacht is een kracht. We kunnen er iets uit leren. Bovendien moeten we onze eigen werking kritisch in vraag durven blijven stellen en de voeling behouden met wat onze cliënten nodig hebben.’

Dat kan ook over heel concrete zaken gaan, zo blijkt: ‘De zetels in de ontspanningsruimte van gebouw 358 werden bijvoorbeeld mee gekozen door twee medewerkers. Had het aan mij en een collega gelegen, we hadden enkele eenzits meegebracht. Door de medewerkers mee te nemen naar de winkel voor zorgmeubelen werden onze blinde vlekken meteen naar de oppervlakte gebracht: zij namen enkel in twee- of driezits plaats. Ze hadden er behoefte aan samen te zitten.’

Oog voor elk belang

Inderdaad, een goed organisatiebeleid is volgens Annelies gestoeld op aandacht voor ieders kleine en grote belangen: ‘Het leidt tot beweging en dynamiek in de organisatie. En dat vind ik een belangrijke taak voor mij als directeur. Dynamiek creëren, zaken initiëren, vernieuwing faciliteren, kansen grijpen – maar ze ook mee creëren.’

‘De belangen van het cliënteel, het personeel, de organisatiepartners, de vrijwilligers,… kunnen uiteraard niet in elke beslissing even sterk behartigd worden, maar aandacht voor een goed evenwicht vind ik heel belangrijk. Corona heeft ons als organisatie op dit punt stevig uitgedaagd. Uiteraard wilden we ons cliënteel ondersteuning blijven bieden, maar we wilden dat ook voor iedereen veilig kunnen organiseren.’

‘We willen kunst voor iedereen toegankelijk maken’

Neo — Thu, 22 Apr 2021 10:02:00 +0000

De werken die tot stand komen in het teken- en schilderatelier worden regelmatig verhuurd. Begeleidster Ine legt de Sperwervariant van ‘Kunst in huis’ uit.

‘Voor 35 euro per jaar kan je bij ons een kunstwerk huren,’ steekt Ine van wal. ‘We willen kunst immers toegankelijk maken voor iedereen, en dat betekent dus ook betaalbaar. Iedereen kan er een beroep op doen: particulieren, maar ook bedrijven of organisaties. Wanneer organisaties meerdere werken tegelijk willen huren, bieden we er hen zes voor de prijs van vijf aan.’

Eén van de prominenten op de huurderslijst van de jongste jaren blijkt voormalig Minister van Welzijn Jo Vandeurzen te zijn: ‘Zijn kabinet huurde werken bij ons’, zegt Ine ‘en de medewerkers zijn meegegaan naar Brussel om ze te plaatsen. Dat was een heel fijne en motiverende ervaring.’

Die motivatie bij de medewerkers is en blijft het uitgangspunt in het atelier, ook voor de werken die verkocht worden: ‘Het gebeurt wel dat medewerkers werken in opdracht van iemand die hun stijl kan waarderen, maar we bespreken alles goed op voorhand. Het moet immers boeiend blijven voor de medewerkers. En ook de koper moet weten waar hij aan toe is, bijvoorbeeld op vlak van grootte en prijs van het werk.’

Less is more

Er is volgens Ine hoe dan ook een wisselwerking tussen het atelier en tendenzen die zich in de kunstminnende samenleving aftekenen: ‘Denk maar aan het minimalisme. Strakheid en eenvoud. Less is more. Veel van onze medewerkers zijn bijvoorbeeld geneigd om heel veel kleur te gebruiken, maar we hebben eens een jaar rond zwart-wit gewerkt. Daar zijn heel sterke werken uitgekomen, die door ons publiek ook duidelijk geapprecieerd werden.’

Nochtans blijkt dat less is more-principe minder van toepassing op de gewenste omvang van de werken: ‘Een andere tendens is inderdaad dat klanten letterlijk ‘waar voor hun geld’ willen: grote werken worden dus sneller verhuurd dan kleine,’ weet Ine. ‘Ook daar zoeken we een antwoord op. Zo werken we steeds meer met meerluikjes die we dan als één kunstwerk verhuren. Sommige medewerkers houden ervan, andere laten dit aan zich voorbijgaan.’

Tentoonstelling

Vanuit het atelier werden al vaak tentoonstellingen georganiseerd of mee ondersteund. Dat is niet alleen een teken van waardering voor de kunstenaars, het heeft volgens Ine ook praktische inzichten opgeleverd: ‘Door de schilderijen te verhuizen merkten we dat het toch vooral de schilderijen op doek zijn die daar ongeschonden uitkomen. Werken in een kader of achter glas zijn kwetsbaarder. Daarom zijn het de werken op doek die we verhuren, en bieden we ingekaderde werken te koop aan.’

Op een tentoonstelling gebeurt het weleens dat kunstenaar en koper of huurder elkaar ontmoeten. Dat principe wordt doorgetrokken in het atelier: ‘Als we mensen met interesse voor iemands stijl uitnodigen in het atelier, proberen we ervoor te zorgen dat die kunstenaar ook aanwezig is. Dan kunnen ze een praatje slaan met elkaar en krijgt de huurder of koper meer inzicht in het verhaal van de kunstenaar: waarom tekent iemand vaak bossen, bomen of natuurelementen bijvoorbeeld? Of net niet?’

‘Ik geniet er elke dag van’

Neo — Thu, 22 Apr 2021 10:01:00 +0000

‘Tante Bie’ is de tante van Kaat, medewerkster van het teken- en schilderatelier. Aan de livingmuur van tante Bie pronkt een heel groot schilderij van Kaat, dat ze huurt voor een jaar.

‘Ik ben de meter van Kaat’, zegt tante Bie, ‘en de voorbije twee jaar kreeg ik van Kaat een cadeaucheque voor nieuwjaar waarmee ik een schilderij kon huren bij De Sperwer. Ik ben ter plaatse de werken gaan bekijken en heb er één van Kaat uitgekozen.’

Op de oranjeroze livingmuur achter ons hangt het schilderij in sober zwart-wit mooi te wezen. ‘Ik geniet er elke dag van,’ zegt tante Bie. ‘Het is geen cadeau dat je even uitpakt en snel weer vergeet. We hebben er ook al veel complimenten over gekregen.’ Bovendien zette het schilderij een fijne familiedynamiek in gang, zo blijkt.

Kunstenaarsfamilie

‘Nele, de dochter van mijn man Mark, schildert professioneel. Normaal hangt er aan diezelfde muur een schilderij van Nele’, vertelt tante Bie. ‘Op zeker moment zei Kaat: ‘Mark, jij hebt een kunstenaar in je familie. Maar Tante Bie heeft ook een kunstenaar in haar familie. En dat ben ik!’ lacht ze.

‘Mocht er niet af en toe een werk van Nele aan die muur hangen, we zouden het schilderij van Kaat kopen en het daar voor altijd laten hangen,’ zegt tante Bie. ‘Dat kan nadat je het schilderij twee jaar hebt gehuurd’, vult Kaat aan, die naast haar tante in de zetel zit, ‘want sommige mensen zijn op de duur erg gehecht aan het werk dat ze huren.’

Tante Bie koos haar schilderij terwijl ze er in levende lijve voor stond. Dat vindt Kaat ook de beste manier: ‘Als mijn werken in een boekje staan voor een tentoonstelling, dan vind ik dat wel mooi’, zegt Kaat, ‘maar soms moet je ervoor staan om te weten of je het echt mooi vindt.’ ‘Het is bovendien makkelijker om je de afmetingen te kunnen voorstellen, ook al ken je ze op papier,’ vult tante Bie aan.

Twee richtingen

De kunstverhuur vindt tante Bie waardevol in twee richtingen: ‘Wij vinden het op zich al fijn om te weten dat Kaat zo graag in De Sperwer werkt. Voor haar is het waardevol dat ze zichzelf daar tot uiting kan brengen via kunst. En voor ons is het dan weer plezant dat we achteraf kunnen genieten van het werk dat zij daar doet. Ik heb zelfs het envelopje bewaard waarin ik de cadeaucheque van haar kreeg, omdat het zo mooi is.’

‘Ik werk graag aan de schuurband’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:06:46 +0000

Peter werkt vier dagen per week in het dagcentrum, maar het liefst van alles in het houtatelier.

Sinds 2018 is Peter aan de slag in het houtatelier. ‘We doen er van alles,’ zegt hij, ‘zagen, boren, schuren, vernissen, verven, werken met de kolomboor,… Zelf ben ik het liefste bezig op de schuurband, om dingen wat af te ronden en zo.’

‘Soms kopen we het hout aan,’ zegt Peter, ‘maar we gebruiken ook hout van onze eigen bomen.’ ‘Zo maken we met het wilgenhout dat daar ligt onze schalen,’ vult begeleider Gert aan. ‘Maar een trein zullen we daar bijvoorbeeld nooit mee kunnen maken,’ weet Peter.

Houden van hout

Wat heeft een mens, naast hout, nog nodig om in het houtatelier te werken? ‘Geduld,’ zegt Peter. ‘Het duurt wel even voor een stuk klaar is. En concentratie, dat ook.’ Aan beide heeft Peter geen gebrek. Hij verklaart het houtatelier dan ook tot zijn lievelingsatelier. ‘Dat is fijn om te horen,’ zegt Gert, die naast hem zit. ‘Ik meen het,’ lacht Peter.

Aan welke producten werkt Peter het liefste? Daar moet hij lang over nadenken. ‘De schalen die we uit schijfjes maken,’ zegt hij tenslotte. ‘Of nee, de onderleggers.’ ‘Eigenlijk zijn die vogelhuisjes ook wel tof.’ ‘Ik vind alles tof,’ lacht hij – om finaal toch voor de insectenhotels te kiezen. ‘We zorgen ervoor dat insecten erin kunnen kruipen via gleufjes en zo. We gebruiken er ook dennenappels voor. En we verkopen ze.’

Hout, steen en watten

Het houtatelier draagt ook zijn steentje bij aan de algemene werking van het dagcentrum. ‘Toen we naar hier verhuisden, waren er geen bakjes in de toiletten (voor damesverbanden, red.). Die hebben we gemaakt,’ zegt Peter. ‘We hebben ook een houder gemaakt voor ijshoorntjes. En een bak voor op de toog. Daarin staan de flesjes frisdrank waaruit de medewerkers kunnen kiezen.’

Ook het personeel wordt door het houtatelier al eens in de watten gelegd, met name bij de geboorte van een kind: ‘Voor een eerste kindje maken we een trein,’ zegt Gert. ‘En voor het derde kindje een krijtbord,’ vult Peter aan. Niet dat het tweede kindje tussen twee stoelen valt: daar voorziet het teken- en schilderatelier een schilderij voor. Ook van dat atelier maakt Peter overigens deel uit, net als van de keukenploeg.

‘Regen vind ik niet erg’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:05:01 +0000

Veerle werkt in vier verschillende ateliers. Eén ervan is haar topfavoriet: ‘De tuin’.

Elke donderdag vinden we Veerle in de tuin, weer of geen weer: ‘Regen vind ik niet erg,’ zegt ze. Zou ze misschien in volle actie op onze foto willen staan? Veerle knikt enthousiast en troont ons meteen mee naar het kippenhok.

Daar liggen haar favoriete taken op haar te wachten: ‘De kippen eten en drinken geven,’ glundert ze. Omdat Veerles ouders koeien houden, kreeg ze de liefde voor dieren al met de paplepel mee. Wanneer ze het kippenhok binnengaat, komen de dieren meteen naar haar toegerend.

Natuurproducten

Vervolgens neemt ze ons mee naar de grote moestuin, waar een grote variëteit aan groenten in bloei staat. Van het werk dat haar handen daar verrichten kan Veerle ook het vervolg zien: ‘Ik werk ook in de keuken,’ zegt ze. ‘Daar spoel ik de groenten. Die steek ik in een doos met de datum erop. Die gaat dan in de diepvries.’ Niet alle groenten natuurlijk: ‘Ik snijd ook groenten voor de soep. En ik roer in de soep.’

Groenten, natuurproducten, buitenlucht: het zijn de rode draden doorheen Veerles activiteiten. Zo sleutelt ze in het Fietsproject nog het liefste van alles aan de verse maaltijd en vinden we haar tweemaal per week terug in het houtatelier. Van tijd tot tijd komt Veerle ook met de tandem naar het dagcentrum.

Mosterdgeel

Met een vijfdaags werkprogramma in het dagcentrum is Veerle een bezige bij. Toch geniet ze ook van de ontspanningsmomenten tussen het werk door: ‘Dan kijk ik een boekje. Of ik kijk tv,’ zegt ze. Daarvoor gaat ze zitten in een stel zetels waarmee ze een bijzondere band heeft: ‘Ik heb de zetels mee gekozen,’ zegt Veerle. En waarom precies deze? ‘Omdat ze goed zitten en een mooie kleur hebben.’ Veerle koos – hoe kon het ook anders – voor een kleur met een kruidige plant in de naam: mosterdgeel.

‘We mogen onze job kiezen’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:04:39 +0000

Inneke werkt twee dagen per week in de keuken van gebouw 358. Daar houdt ze zich het liefste met de soep bezig.

‘In de keuken spreken we af wie welke job doet’, zegt Inneke. ‘Eigenlijk doe ik alles graag, maar ik kies het vaakst voor de soep: ajuin snijden, de andere groenten snijden en de grote mixer erin als alles gekookt is.’ Hoe vaak serveert de keuken soep? ‘Dagelijks,’ zegt Inneke, ‘en een hoofdgerecht ook. Iedereen die in het dagcentrum aanwezig is, kan mee-eten.’

Op het menu

Wat staat er zoal op het menu? ‘Dat wisselt. De vrijdag is het wel altijd frietjes en op donderdag kan je kiezen tussen vlees en vis. En als er iemand jarig is in het dagcentrum, kiest die het menu.’

De keuken werkt ook nauw samen met de tuin, zo blijkt: ‘We weten wat er zal geoogst worden en maken daarmee een menu.’ Maar wat de tuin te bieden heeft, wisselt doorheen het jaar natuurlijk: ‘In de zomer eten we veel tomaten, sla en courgetten,’ zegt Inneke, ‘en in de winter meer rode kool, bloemkool en appelmoes.’

Een goed team

Uiteraard komt niet alles uit de eigen tuin. Er zijn ook boodschappen nodig. Die neemt de keukenploeg ook vaak voor zijn rekening: ‘Soms gaan we naar de Smatch hier vlakbij,’ licht Inneke toe, ‘of naar de Colruyt, maar dat doen we met de bus. Naar de slager kunnen we ook te voet gaan. Als ik dat doe, gaat er wel altijd een begeleider mee. We moeten immers oversteken en ik heb één oog waarmee ik niet goed zie.’

Over de keuken is ze heel tevreden. ‘De vorige keuken was kleiner, maar in de keuken van het nieuwe gebouw is plaats genoeg. We delen de ruimte op in een plek voor de soep en een plek voor het hoofdgerecht. We hebben ook een eigen schort met onze naam in. En een goed team,’ besluit Inneke.

‘Ik maak het liefst grote schalen’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:03:49 +0000

Jorick werkt vijf dagen per week in het dagcentrum: in het Fietsproject, het Bospark, de tuin, de keuken en het kleiatelier. Over dat laatste willen we meer weten.

‘Grote schalen!’ Jorick twijfelt niet als we hem vragen wat hij het liefste maakt in het kleiatelier. Daar werkt hij elke woensdag. ‘Dat kunnen grote fruitschalen zijn’, zegt hij en legt vervolgens de techniek uit. ‘Je duwt de klei in een mal van binnen naar buiten. Je maakt de klei glad met een rubberen vormpje. Daarna draai je de schaal om in de mal. Je maakt ook de onderkant glad. Op het einde wordt de schaal gebakken.’

Blauw, blauw, blauw

Na het bakken wordt de schaal ook nog geglazuurd met een kleurtje voor ze opnieuw de oven ingaat. Hoe wordt de kleur van de schaal bepaald? ‘Soms kiezen de mensen die de schaal kopen de kleur. Soms kies ik ook zelf,’ zegt Jorick. Waar gaat zijn voorkeur naar uit? ‘Blauw,’ zegt hij resoluut.

Op zijn telefoon toont Jorick een aantal schalen die hij zelf heeft gemaakt: ‘Ik zou er ook nog een maken voor mijn neef, maar het is er nog niet van gekomen.’ Hij vindt het nochtans fijn om in opdracht van klanten te werken: ‘Dat zijn soms mensen van De Sperwer zelf, maar er komen ook vaak andere mensen kijken in het atelier. Er zijn al heel veel schalen verkocht,’ zegt Jorick fier.

Gietklei

Jorick beperkt zich tijdens zijn werk in het kleiatelier niet tot schalen. Hij maakt ook beelden. ‘Ik heb al eens een spaarvarken gemaakt,’ zegt hij. Dat gebeurt in gietklei, waarbij er met een vorm van het dier wordt gewerkt. ‘Je roert de klei in een emmer. Dan giet je ze van de emmer in de mal,’ legt hij uit. Om het varken af te werken, wordt de mal na tien minuten weer uitgegoten. De resterende klei in de mal gaat de oven in en het beeld wordt gebakken. Klaar.

‘Ik varieer graag in materialen’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:02:53 +0000

Kaat is verknocht aan het teken- en schilderatelier. De thema’s en materialen van haar werken variëren, maar groot zijn ze bijna altijd.

Jaren geleden verhuisde het teken- en schilderatelier van het ene naar het andere dagcentrum. Kaat twijfelde niet. Ze verhuisde mee: ‘omdat ik zo graag teken en schilder,’ zegt ze. ‘Ik werk heel graag met houtskool en inkt. En verf natuurlijk, maar een schilderij van mij zal nooit alleen uit verf bestaan. Ik varieer graag in materialen.’

Met vaste thema’s werkt Kaat ook niet: ‘Het kan van alles zijn. Vaak zoek ik iets op en maak ik er een tekening van, die ik soms ook inkleur. Als het goed zit, komt het daarna op doek.’ En wat als de inspiratie even zoek is? ‘Dan is Ine (begeleidster van het atelier, red.) een goede steun,’ zegt ze. ‘Zij vindt altijd inspiratie en trekt ook vaak foto’s waarmee we iets kunnen doen.’

Beroemd

De werken van Kaat vinden ook hun weg naar de buitenwereld: ‘Ze raken nogal makkelijk verhuurd. Mensen vinden vaak dat ze goed passen aan hun muur. Ja, Kaat Van Kerckhoves zijn beroemd,’ lacht ze. ‘En groot. Ik ben niet bepaald een persoon die klein werkt,’ doet ze er nog een schepje bovenop.

Naast huurders, vinden haar werken ook soms kopers. ‘Mijn nonkel en tante hebben al schilderijen gekocht en bij mijn zussen in Gent hangen er ook van mij.’ Bovendien maakt ze ook werken om ze later aan iemand cadeau te doen: ‘Toen mijn zus ging trouwen heb ik een schilderij voor haar gemaakt. Ine heeft het daarna mooi ingekaderd.’

Het brede publiek

De werken uit het teken- en schilderatelier komen ook op andere manieren tot bij een breder publiek: ‘Soms zijn er tentoonstellingen. Dat is echt leuk,’ zegt Kaat. ‘En elk jaar wordt er een nieuwe reeks werken uit het atelier op kaartjes en magneten gedrukt. Die zijn altijd snel uitverkocht,’ weet ze.

Kaat werkt drie dagen in het dagcentrum (teken- en schilderatelier, tuin en Bospark) en doet twee halve dagen begeleid werken in een kleuterschool. Dat ze de kinderen daar onder meer helpt knippen en knutselen zal niemand verbazen.

‘De geiten lopen naar je toe’

Neo — Tue, 30 Mar 2021 18:01:49 +0000

Willy werkt al meer dan tien jaar in het dagcentrum. Wat kan hij vertellen over zijn werk in het Bospark?

‘Ik geef de beestjes eten en drinken’ zegt Willy, ‘de vogels, de duiven, de kippen en de eenden. Er zijn ook voederweides. Daarop staan pony’s, geitjes en een Indische koe, die wij ook verzorgen. De koe is een heel brave, de geitjes zijn minder braaf. Als ze je zien afkomen met eten, komen ze snel naar je toe gelopen.’

Maar het werk stopt niet bij het voederen van de dieren: ‘We kuisen ook op,’ zegt Willy. ‘We doen de uitwerpselen van de dieren weg en houden de weides proper.’ Maar ook op de speeltuin en in de rest van het park nemen de medewerkers onderhoudstaken voor hun rekening.

Een eigen plek

Willy vindt het fijn dat de groep een eigen plekje heeft in het Bospark: ‘We vetrekken altijd vanuit onze container. Daar eten we ‘s middags ook. Er komt een vrijwilliger koken.’ Dat zint hem wel: ‘Het eten is lekker, we mogen er zeker niet over klagen.’

Willy houdt ervan om buiten te zijn. Hij komt met de fiets naar het dagcentrum, op zo’n 25 minuten rijden van waar hij woont. Bovendien werkt hij in de tuin en doet hij begeleid werken bij een atletiekclub, waar hij ook vaak met het buitenmeubilair aan de slag is. Hij vervolledigt zijn week met zijn werk in de keuken en het kleiatelier.

‘Mutlu is aan de dieren gehecht’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:06:00 +0000

Mutlu verplaatst zich in een rolwagen. Soms heeft hij hier wat hulp bij nodig. Het houdt hem niet tegen om de handen uit de mouwen te steken op de boerderij, zoals begeleidster Jo vertelt.

‘Mutlu breekt graag brood voor de dieren’, zegt Jo. ‘We gaan dan samen rond om het uit te delen aan de ganzen, de kalkoen en de kippen.’ Daarvoor gebruiken ze de verharde paden, die het ook rolstoelgebruikers toelaten om alle dieren en uithoeken van de boerderij en tuin te bereiken.

Ook met water is Mutlu graag in de weer: ‘Hij wast de eieren die we rapen en vult de drinkflessen voor de dieren. Hij gaat graag mee tot bij de schapen om hun dorst te lessen.’ Dat Mutlu ondertussen heel erg aan de dieren gehecht is, valt op: ‘Mijn schapen’ noemt hij ze.

Knuffelkonijn

Een derde materiaal waarmee hij graag aan de slag gaat, is papier: ‘Soms gebruiken we dat in de hokken van de dieren,’ verduidelijkt Jo. ‘De papiersnippers maken we zelf, iets wat Mutlu soms voor zijn rekening neemt.’

Eten, drinken, papier voor in de hokken: het is al heel wat. Maar wat Mutlu nog het állerliefste aan de dieren geeft, is een portie liefde: ‘De knuffelkonijnen aaien doet hij supergraag’ zegt Jo, ‘en hij is er goed in. Hij observeert onze dieren ook aandachtig – hun bewegingen en geluiden. En als hij zin heeft, kan hij ze heel goed nadoen.’

Liefde voor muziek

Mutlu werkt elke dag in het dagcentrum: op de boerderij, in de keuken, in de bakkerij, in het crea-atelier en in de muziekgroep. Dat hij van muziek opfleurt, valt zelfs zijn boerderijcollega’s op: ‘Als het aan hem ligt, staat de radio hier altijd aan’, besluit Jo.

‘We maken veel plezier samen’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:05:00 +0000

Elke dinsdag werkt Danny in de tuin. Zomer of winter: hij ziet de grond er graag proper bij liggen.

‘Opkuisen. Onkruid trekken’. Zo vat Danny zijn belangrijkste taken in de tuin samen. ‘Dat is belangrijk, hé.’ Maar naast proper, ziet Danny de tuin ook graag in bloei staan. Dus helpt hij mee zaaien. ‘Eerst zaaien we in kleine potjes. Daarna steken we het plantje in de grond.’ Wat heeft hij zelf zoal gezaaid? ‘Rode kolen. Schone, hoor!’

Winter

Wat gebeurt er ’s winters in de tuin? ‘Dan ligt hij heel proper,’ glundert Danny. Maar een synoniem voor stilstand blijkt dat niet te zijn: ‘Vorig jaar hebben we bieten gezet.’ Met behulp van stro en dekens kwamen de groenten tot leven. ‘Ze kwamen van onder die dekens piepen,’ lacht Danny. ‘En witloof hebben we ook gezet,’ herinnert Danny zich.

Minstens even belangrijk in de winter is het opmaken van de planning voor het volgende seizoen: de planning van de wisselteelt, het opmaken van de zadenlijst,… Daarvoor maakt de groep het gezellig: ‘De stoof gaat dan aan in het lokaaltje,’ zegt Danny. Het hout klieven ze zelf.

Buitenleven

Dat Danny van het buitenleven houdt, valt op. Zo werkt hij op maandag ook op de boerderij, het liefst van alles met de schapen. ‘Ik ga zelfs mee naar het slachthuis met Jo (begeleidster boerderij, red.). Dat doen we met de bus. De schapen zijn ook al eens uitgebroken en weggelopen’, lacht hij. Danny vervolledigt zijn week met zijn werk in het Fietsproject en de Nieuwpoorthoeve, waar hij begeleid werken doet.

‘Echt iets voor mij’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:04:00 +0000

Sinds 2017 werkt Dieter in de keuken van dagcentrum 54. Dat doet hij met veel enthousiasme.

Dieter en De Sperwer, dat is een verhaal van liefde op het eerste gezicht. ‘Mijn papa had De Sperwer als tip gekregen van iemand die al naar hier kwam. Toen ik zelf eens kwam rondkijken, kreeg ik direct een glimlach op mijn gezicht. Ik voelde dat dit iets voor mij was. Mijn ouders vonden dat ook. We zijn toen eens met de coördinator gaan babbelen. Zo ben ik hier gestart.’

Geen schrik

Dieter komt eenmaal per week werken in de keuken. De ene week komt hij vanuit Lokeren, de andere week helemaal vanuit het verre Lint (Antwerpen) met trein en bus. ‘Als het openbaar vervoer rijdt natuurlijk,’ knipoogt Dieter.

In de keuken is hij graag bezig met soep en groenten snijden. Al zien de collega’s nog een ander talent bij hem: ‘Ze zeggen dat ik goed ben met vlees, omdat ik geen schrik heb van de spetters,’ lacht hij. Ook de boodschappen neemt Dieter graag voor zijn rekening: ‘Vooral als het goed weer is. We gaan te voet met de caddy naar de Colruyt hier vlakbij. Veel dingen komen uit onze eigen tuin, maar niet alles.’

Sportman

Dieter ontpopt zich niet alleen tot kok. Er schuilt ook een sportman in hem. Zo maakt hij deel uit van de netbalploeg van De Sperwer. En ook buiten De Sperwer is hij sportief bezig: ‘Ik ben voetbalscheidsrechter in de reeksen U8 tot U13,’ zegt hij, ‘maar ik heb dit seizoen nog geen enkele rode kaart moeten trekken.’

Stilzitten is sowieso niets voor hem: ‘Ik werk ook nog in een schooltje en in een stoffenbedrijf. Dat laatste deed ik al toen ik nog op school zat. Ik wilde dat heel graag verderzetten en het bedrijf ging akkoord.’ Dieter krijgt er jobcoaching door een collega-organisatie uit het Antwerpse.

‘We proeven wat we verkopen’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:03:00 +0000

In de bakkerij van het dagcentrum: een blik achter de schermen met medewerkster Yasmine.

‘Eerst spreken we met iedereen samen af wat we die dag gaan maken,’ brandt Yasmine los. ‘Daarvoor kijken we meestal in de boeken.’ Zelf houdt ze zich het liefst bezig met brood bakken en ingrediënten afwegen.

De producten van de bakkerij worden binnenhuis verkocht: ‘Brood, confituur, cake, een beetje vanalles eigenlijk,’ zegt Yasmine. ‘Daarom gaan we met een lijst rond in het dagcentrum en nemen we de bestellingen op. Maar als we iets nieuws maken, proeven we het wel eerst zelf vooraleer we het verkopen.’

Yasmine toont een mooie catalogus. Daarin staan de producten die verkocht worden en hun recepten gebundeld. Wat zijn zo de populaire uitschieters? ‘Er is regelmatig vraag naar sandwiches en naar vlaaien’, zegt Yasmine. ‘En pannenkoeken bakken we vooral met Lichtmis. De chocomousse wordt iets minder gevraagd.’

Verwennerij

De bakkerij draagt ook haar steentje bij aan de dagelijkse werking van het dagcentrum. ‘We verzorgen driemaal in de week het tussendoortje’ zegt begeleidster Anneleen. We proberen restjes uit de keuken in onze gerechtjes te verwerken en gaan dan rond met plateaus. En voor de wekelijkse medewerkersvergaderingen bakken we soms iets speciaals.’ Yasmine vult aan: ‘Ook medewerkers die jarig zijn bestellen soms hun traktatie bij ons.’

Op de jaarlijkse Wintermarkt van De Sperwer biedt de bakkerij ook een hele reeks producten aan. Advocaat, notenkoekjes, vlaaien en confituur zijn klassiekers, die laatste in verschillende smaken: ‘Rabarber, aardbei, peren,…’ somt Yasmine op. ‘En soms proberen we nieuwe smaken uit,’ zegt Anneleen. ‘Zo viel onze confituur van groene tomaten heel erg in de smaak.’ De fruitsoorten komen uit eigen tuin of van de lokale fruithandelaar.

Een neus voor

Dat Yasmine graag in de bak- en broodgeuren vertoeft, mag duidelijk zijn. Naast haar werk in de bakkerij, begeeft ze zich immers driemaal in de week per trein en bus naar koffiebar Potvolkoffie. Daar doet ze begeleid werken.

‘In Potvolkoffie kan je taartjes, bagels of mastellen bestellen, maar ook groentensappen, gekookte eitjes en vers fruitsap,’ zegt Yasmine. ‘Zelf doe ik vooral de afwas en breng ik het glasafval weg. Ik heb er een heel goede bazin en fijne collega’s,’ besluit ze.

‘Ik naai graag met de hand’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:02:00 +0000

In het crea-atelier zet creatieve duizendpoot Nadine haar fijne motoriek graag in: ‘Het is fijn om nieuwe dingen te proberen.’

‘Het crea-atelier is mijn favoriet atelier,’ zegt Nadine zonder omwegen en met een brede glimlach. ‘Het is echt leuk om er te werken.’ Met bijna twintig jaar op de teller, heeft ze haar kilometers ondertussen ook gereden.

Wat heeft ze zoal gemaakt in haar lange carrière? ‘Juwelen, kaarsen, kaartjes, pomponnetjes – al is dat weer even geleden. Ik werk graag met wol. En ik naai ook graag met de hand,’ zegt ze. Dat hoeft niet te verwonderen: Nadine beschikt over een fijne motoriek en zet dat talent graag in.

Vernieuwing

Een favoriete creatie eruit pikken, dat lukt haar niet: ‘Ik doe alles graag. Maar we proberen ook veel nieuwe dingen uit in het atelier. Dat vind ik leuk.’ Ze vindt het ook fijn dat haar collega’s doorgaans dezelfde blijven: ‘Af en toe gaat er iemand weg, niet vaak’.

Nadine is er best trots op dat de producten van het crea-atelier verkocht worden, bijvoorbeeld op de jaarlijkse Wintermarkt: ‘Het is daar gezellig. Vroeger zat ik zelf ook vaak aan de kraampjes, maar nu werk ik niet meer op vrijdag (de dag waarop de Wintermarkt plaatsvindt, red.). Dan doe ik begeleid werken.’

Fijne baksels

Toch komt Nadine nog steeds twee dagen per week werken in het dagcentrum. ‘Op woensdag werk ik ook nog in de bakkerij.’ Ook daar zet ze haar fijne motoriek graag in voor het algemeen belang: ‘We bakken brood en cake, maken advocaat en confituur. Maar we spreken wel op voorhand af wie wat doet. Zodat er geen ruzie van komt,’ knipoogt ze.

‘We schrijven onze nummers zelf’

Neo — Sun, 28 Mar 2021 16:01:00 +0000

Al meer dan tien jaar tekent Melissa op donderdagnamiddag present voor het muziekatelier. Ze is één van de vaste zangeressen, en veel meer dan dat.

‘Ik help alles klaar te zetten,’ zegt Melissa. Daar is de groep wel eventjes mee bezig: ‘We hebben een drum, een keyboard, een mondharmonica, tamboerijnen, nog een reeks instrumenten, microfoons en kabels. Ik steek alle stopcontacten in en luister of de klank goed is. Ik help waar ik kan.’

Maar bovenal is Melissa zangeres. Door haar microfoon weerklinken vooral eigen nummers van de groep: ‘We schrijven de tekst en de melodie zelf,’ zegt Melissa trots. ‘Sommige mensen kunnen lezen, maar ik niet. Daarom maakt Claudine (begeleidster muziekatelier, red.) een boekje met zowel woorden als prentjes’.

Lalala

‘Niet dat ik een groot tekentalent ben,’ lacht Claudine, ‘maar het kan niet de bedoeling zijn dat medewerkers zich frustreren omdat ze het te moeilijk vinden. Muziek maken moet plezant blijven. Voor moeilijke teksten hebben we trouwens nog een andere oplossing in huis, hé?’ Melissa schatert: ‘Lalala!’ Om hun punt te bewijzen zetten de dames Jingle Bells in.

Naast eigen nummers, brengt de groep ook covers. Hoe selecteren ze die? ‘We brengen cd’s mee van thuis en amuseren ons daarop,’ zegt dj Melissa: ‘Ik leg die meestal op.’ Gevraagd naar haar eigen favoriete muziek, noemt Melissa #LikeMe, Frozen en Niels Destadsbader. ‘En The Kelly Family natuurlijk! Als ik dat zing, komen ze hier meestal wel eens piepen,’ glundert ze.

Fanclub

Ja, binnenshuis hebben de Decibellers – want zo heet de groep – al een eigen fanclub: ‘Wij stoppen meestal iets later dan de andere ateliers’, verduidelijkt Claudine. ‘En dan komen de mensen graag eens luisteren. Soms spelen we zelfs een verzoeknummer.’ En zo is elke repetitie meteen ook een beetje een optreden.

Optreden, dat doen de Decibellers trouwens ook buitenshuis: ‘In de school van Claudine, op de Sperwerfeesten, in Eksaarde op de alternatieve kersthappening,’ somt Melissa op. ‘We hebben zelfs ons eigen, blauw T-shirt. Voor die optredens is ze best te vinden: ‘Zeker als je daar iemand kent die naar je zwaait,’ zegt ze opgetogen.

Kern

Het is niet alle bands gegeven, maar de Decibellers zijn een stabiele ploeg: ‘Onlangs is er iemand bijgekomen maar de meeste mensen zijn er al heel lang bij,’ zegt Melissa. Daarin schuilt meteen ook de kracht van de groep, vindt Claudine: ‘Door die stabiele kern, is het heel makkelijk om mensen te laten meedoen op onze muziek. Er is ruimte voor spontaniteit en improvisatie.’

‘De feesten zijn een mooie samenwerking’

Neo — Tue, 16 Mar 2021 20:03:00 +0000

De Sperwer zet in op een hele reeks ontmoetingsmomenten. Wat betekent dit voor het personeel en de organisatie? We vroegen het aan begeleider Maarten.

‘Met onze feesten proberen we de familie en vrienden van onze medewerkers, begeleid werkers en cliënten te betrekken,’ zegt Maarten. ‘Wij leren hun ouders, familie en vrienden graag kennen. Doordat veel mensen met de bus naar het dagcentrum komen, gebeurt dat anders niet.’

Het valt Maarten op dat de ontmoetingsmomenten ook de medewerkers deugd doen: ‘Ze zijn fier wanneer ze hun werk aan hun familie kunnen tonen. Daarna gaan ze vaak nog gemotiveerder aan de slag, merk ik. Ook in het kleiatelier zie ik dat veel medewerkers graag in opdracht werken voor iemand die ze kennen bijvoorbeeld.’

Samenwerking

De ontmoetingsmomenten zijn het product van een mooie samenwerking, zegt Maarten: ‘Niemand wordt geforceerd, er wordt vrij keuze gelaten. Medewerkers en personeel kiezen dus iets waar ze goed in zijn of waar ze zin in hebben: bediening, activiteiten in de keuken, decoratie, muziek,… Uiteindelijk raakt al het werk altijd netjes verdeeld en kom je tot een mooi feest waarbij iedereen samenwerkt.’

Waar gaat zijn eigen voorkeur naar uit? ‘De spelletjes voorbereiden en de tafels versieren,’ zegt hij. ‘En voor de Sperwerfeesten maken we met de kunstateliers (klei- en teken- en schilderatelier, red.) altijd het decor van het podium van de playbackshow. Ook dat is weer een mooie samenwerking.’

Het Oogstfeest

Eén van de feesten is niet voor het grote publiek bestemd: het Oogstfeest. Personeel en medewerkers van het dagcentrum vieren dan het harde werk van het afgelopen jaar: ‘Het is een belangrijk moment,’ zegt Maarten, ‘omdat het een van de weinige gelegenheden is waarop de medewerkers van de dagcentra uit de twee gebouwen nog eens samenkomen. Sommige oudere medewerkers met een lange staat van dienst hebben immers veel ex-collega’s in het andere gebouw. Op dat moment kunnen ze nog echt eens met elkaar praten.’

‘Kenneth brengt graag mensen mee’

Neo — Tue, 16 Mar 2021 20:02:00 +0000

Kenneth werkt in dagcentrum 358. Samen met zijn ouders Marline en Freddy is hij altijd van de partij op de feesten van De Sperwer. We voelen dit enthousiaste trio aan de tand.

‘Als er iets te doen is, komen wij,’ zegt Marline. ‘En wij niet alleen. We brengen veel vrienden en familie mee. Op de Sperwerfeesten zelfs meer dan dertig mensen.’ ‘Alleen al voor hen kunnen we een bus inleggen,’ lacht Freddy.

Hoe weten ze zoveel mensen enthousiast te maken? ‘Kenneth heeft veel kameraden,’ zegt Freddy. ‘En hij is content als hij mensen kan meebrengen,’ vult Marline aan, ‘maar wij vinden het zelf ook gewoon fijn als er iets te doen is. Dan zien we andere mensen die naar De Sperwer komen en hun ouders. Die zien we anders niet.’

Kiezen zonder te verliezen

Een favoriet feest kiezen vinden ze heel moeilijk. Maar als het nu écht moet? ‘Wat mij betreft mogen ze de kaartavond elke maand organiseren,’ zegt Freddy. ‘We waren er al elke editie bij. Marline en ik hebben bieden gespeeld en Kenneth UNO ®. Het is redelijk laat geworden’. Ook Kenneth is er enthousiast over: ‘Het was altijd in orde en er was veel volk.’

Marline gaat dan weer voor De Sperwerfeesten: ‘Die zijn altijd heel goed. Vroeger hebben we nog prijzen voor de tombola gegeven en tegenwoordig gaat Freddy helpen met het opzetten van de tent.’ ‘Daar is altijd veel volk voor nodig,’ zegt hij. ‘Toen Kenneth hier begon, bijna twintig jaar geleden, was het nog een heel klein tentje.’

Tentoonstelling

Ook het ontbijt en de Wintermarkt laten Marline, Freddy en Kenneth nooit aan zich voorbijgaan. Wat appreciëren ze het meest aan die laatste? ‘Eten en drinken’, zegt Freddy. ‘De gezelligheid,’ zegt Marline. ‘Het zou leuk zijn als het eens sneeuwt op dat moment’.

‘Er wordt op de Wintermarkt altijd tentoongesteld. Vrienden van ons hebben er ook al een schilderij en een beeld gekocht’. Marline en Freddy vinden het ook fijn dat ze er Kenneths werk uit het kleiatelier eens kunnen bewonderen.

Ook van zijn werk werden er al regelmatig stukken verkocht. In het atelier maakt hij het liefst eigen beelden: ‘Zo ben ik nu bezig aan een geitje,’ zegt Kenneth, ‘en ik heb ook een grote totempaal gemaakt. Die staat in het dagcentrum.’ Naast het kleiatelier, werkt duizendpoot Kenneth ook nog in de tuin, het Bospark en het houtatelier.

‘Ik verkleed mij graag als boer’

Neo — Tue, 16 Mar 2021 20:01:00 +0000

Als we íemand een Sperwer-ancien mogen noemen, is het wel Etienne. Hij werkt al tientallen jaren in het dagcentrum en pikte al tal van ontmoetingsmomenten mee.

‘Ik werk hier al het langst van iedereen: meer dan veertig jaar,’ zegt Etienne niet zonder trots. ‘Ik werk in de tuin, de keuken en het kleiatelier.’ Wat zag hij veranderen op al die tijd? ‘We zijn verhuisd naar Zeveneken. En ik vind het hier goed, het is groter dan op de vorige plaats.’

Etienne is in zijn nopjes op de ontmoetingsmomenten van De Sperwer: ‘Naar de Sperwerfeesten ga ik al vele jaren. Ik breng altijd veel mensen mee. Dan gaan we eens goed eten!’

Ook de Wintermarkt laat hij niet aan zich voorbijgaan: ‘Ik kom altijd eens kijken. En ik vind het plezant omdat er bezoekers langskomen. Er staan altijd grote schalen uit de kleiatelier. Zo maak ik er zelf ook veel, samen met Maarten (begeleider kleiatelier, red.).’

Verkleedpartij

Etienne heeft een bijzonder plekje in zijn hart voor het oogstfeest: ‘Ik maak dat graag mee. We maken eten. We dansen. We drogen af. We spelen spelletjes, zoals touwtrekken. Ik ben daar al eens goed mee gevallen,’ knipoogt hij. ‘En ik verkleed mij graag.’ Verkleden?

Voor het oogstfeest dost iedereen zich uit als boer of boerin, zo blijkt. En hoewel Etienne de jaarlijkse ‘beste boer’ en ‘beste boerin’-verkiezing de jongste jaren niet won, zit het boerenpak hem nog steeds als gegoten. Hij houdt van zijn werk in de tuin en heeft zelfs een eigen handelsmerk.

Eigen kracht

‘Onkruid trekken,’ zegt hij – werk dat zijn collega’s meestal net minder graag doen. ‘Maar ik doe ook andere dingen graag. De tomaten water geven. Sproeien. De dieren eten geven. Werk zonder machines dus.’

Ja, Etienne doet alles op eigen kracht. Er schuilt dan ook een sportman in hem: ‘Ik heb vroeger heel veel gelopen en gezwommen. En tegenwoordig kom ik met de fiets naar Zeveneken vanuit Lokeren centrum.’

‘Ik pomp het liefst banden op’

Neo — Tue, 16 Mar 2021 19:03:00 +0000

Stefaan en fietsen, dat is een uitstekende match. Tweemaal per week fietst hij naar het Fietsproject om er aan de slag te gaan met… fietsen.

Stefaan begint en eindigt zijn week tussen de fietsen. Op maandag en vrijdag treffen we hem aan in Berlare, waar hij met de glimlach een reeks taken voor zijn rekening neemt: ‘De banden oppompen doe ik het liefst. Maar ook het poetsen. En de klanten ontvangen. En afwassen.’ Afwassen?

‘Ik help Yvette,’ verduidelijkt hij. Als vaste kookvrijwilliger komt Yvette één dag per week een verse maaltijd klaarmaken in het Fietsproject. Ze krijgt daarbij hulp van één van de medewerkers. ‘Ik ga ook mee om de boodschappen,’ zegt Stefaan. ‘Ik doe dat wel graag.’

Recyclage

Wat staat er nog op de lijst van zijn favoriete klussen? ‘Fietsen afbreken,’ zegt hij. Nee, geen knokpartij tussen mens en machine, wel recyclage van gekregen fietsen die niet goed genoeg meer zijn voor de tweedehandsverkoop: ‘We leggen de stukken in bakken. Die proberen we dan opnieuw te gebruiken,’ legt Stefaan uit.

Soms worden er heel veel fietsen tegelijk aangeleverd: ‘Van de gemeente,’ zegt Stefaan. Niet om ze over te nemen, wel om ze te onderhouden: ‘Omdat we veel steun krijgen van de gemeente Berlare, repareren wij al het rollend materiaal als wederdienst,’ verduidelijkt begeleider Franky, ‘van de gocarts tot de fietsjes.’

Go, go!

Gocarts, daarvan heeft Stefaan er zelf ook een aantal. ‘Ik heb weer een nieuwe. Ik rijd daar heel graag mee rond. Jij ziet mij dan, hé Franky, vanuit je huis?’ ‘Ik ben dikwijls in de buurt, ja,’ beaamt Franky. Naar het Fietsproject komt Stefaan dan weer met de fiets. ‘Ik ben met mijn rode vandaag. Een half uurtje rijden,’ schat hij. ‘Het zal eerder een kwartiertje zijn,’ denkt Franky. Dat de afstand vier kilometer is, daar zijn ze het wél roerend over eens.

‘Mensen komen hier graag’

Neo — Tue, 16 Mar 2021 19:02:00 +0000

Bij het Fietsproject is Remo een klant van het eerste uur. Dat zal hij om meerdere redenen ook blijven: ‘De sfeer is warm en het werk wordt heel secuur gedaan.’

‘Heel mijn familie is met een klein fietsje in de hersenpan geboren,’ knipoogt Remo. ‘Mijn vader, mijn vrouw, mijn zoon en ikzelf zijn allemaal fervente fietsers.’ Daarnaast is Remo sportleraar en eigenaar van een mountainbike-verhuurbedrijf in Berlare. De wegen van Remo en het Fietsproject moesten elkaar dus vroeg of laat wel eens kruisen.

Het werd eerder vroeg dan laat: ‘Ik was één van de allereerste klanten,’ zegt hij. ‘Jaarlijks brengen we zeker een tiental van onze persoonlijke fietsen binnen. Vorige winter heb ik zelfs een zestigtal van onze verhuurfietsen voor winteronderhoud binnengebracht, telkens per tien’.

Onder de microscoop

Over de kwaliteit van het werk heeft Remo niets dan lof: ‘De secure manier waarop de mensen hier fietsen poetsen grenst aan het ongelofelijke,’ zegt hij. ‘Zelfs met een microscoop vind je er niets meer op. Bovendien worden er voor dat perfecte werk vooroorlogse prijzen gevraagd.’

Toch is het niet alleen het resultaat dat Remo naar het Fietsproject leidt: ‘Er straalt veel warmte af van het project. Ik kom hier graag en sla graag een praatje met Franky (begeleider Fietsproject, red.). Bovendien vind ik het prachtig dat mensen met een beperking dit werk doen. Daarbij gaat het zowel om hun welzijn als om het afleveren van kwaliteitsvol werk. Franky kijkt het werk ook altijd nog eens grondig na.’

Prijs-kwaliteit

Ook met de aankoop van tweedehandsfietsen heeft Remo ervaring: ‘Ik heb hier al een vijftal fietsen gekocht voor mijn kleinkinderen. Van een fiets van 25 euro kan je natuurlijk niet hetzelfde verwachten als van een nieuw exemplaar, maar wat mij betreft zit de prijs-kwaliteitsverhouding goed. Bovendien kon ik één van de fietsjes, waarvan het trappertje bleef loskomen, gewoon komen omruilen.’

Wat heeft hij zoal zien evolueren in de lange tijd dat hij klant is? ‘De kwaliteit was al van bij aanvang supergoed, maar ik heb het gemeenschapsgevoel wel zien toenemen. De manier waarop er wordt samengewerkt en samengeleefd, het koffiedrinken, het koken en het samen eten… het draagt allemaal bij aan die warme sfeer. Iedereen die ik ken, komt hier graag.’