Vrijwilliger – De Sperwer

‘Hier is tijd voor mensen’

Neo — Sun, 18 Oct 2020 15:03:00 +0000

Na vele jaren vrijwilligerswerk op het secretariaat van De Sperwer ging Marie Claire ook aan de slag in het kleiatelier van gebouw 358.

De extra uitdaging die Marie Claire aanging, komt niet uit de lucht gevallen: ‘Ik volg keramiek op de academie,’ zegt ze, ‘en wat ik daar leer breng ik mee naar het atelier: nieuwe technieken bijvoorbeeld. Ik ondersteun ook medewerkers die hulp nodig hebben tijdens het atelier.’

Op het secretariaat kunnen ze haar nochtans ook niet missen: ‘Daar doe ik vooral het werk dat anders gewoon op de stapel blijft liggen.’ En met plezier, zo blijkt: ‘Ik heb een leeftijd bereikt waarop ik niets meer tegen mijn zin doe,’ lacht ze.

‘Een ander stuk van mezelf’

Haar vrijwilligerswerk noemt Marie Claire een win-winsituatie: ‘Ik versta niet zo goed waarom andere mensen van mijn leeftijd dit niet doen. Door mijn vrijwilligerswerk behoud ik sociaal contact en leer ik nog steeds nieuwe dingen bij, zoals computervaardigheden. Ook op menselijk vlak krijg ik een nieuw perspectief: ik heb hier een ander stuk van mezelf leren kennen.’

‘De contacten met de medewerkers zijn heel bijzonder voor mij,’ verduidelijkt ze. ‘Tijdens mijn loopbaan als tandarts had ik ook wel patiënten met een beperking, maar het contact is nooit zo nauw geweest als in De Sperwer. Hier is ook echt tijd voor mensen. Dat koester ik.’

‘Deel van de familie’

‘Elke keer dat ik kom, word ik bedankt en bedank ik De Sperwer op mijn beurt,’ lacht ze. ‘Er hangt een algemene sfeer van waardering en erkenning. Daar doe ik het natuurlijk niet voor, maar het is wel leuk. Er is ook een bedankingsdiner en een kaartje voor mijn verjaardag. Het geeft mij het gevoel dat ik deel ben van ‘de familie’. Daar slaagt De Sperwer echt in.’

‘We doen het voor de mensen’

Neo — Sun, 18 Oct 2020 15:02:00 +0000

De zoon van Luc en Yvette is al 31 jaar aan De Sperwer verbonden, als medewerker in het dagcentrum en als begeleid werker. Inhalen zullen ze hem wel nooit meer, maar Luc en Yvette hebben ook al een pak jaren op de vrijwilligersteller.

‘Ik ben al netbalvrijwilliger sinds 2011,’ zegt Luc. ‘Onze zoon Tim netbalde al buiten De Sperwer om. Toen we opperden om ook binnen De Sperwer een ploeg op te richten in de sporthal van Lokeren, is dat idee meteen omarmd,’ zegt hij. En hoe! Elke maandagavond geeft een ploeg van 10 à 12 netballers het beste van zichzelf.

‘De ploeg staat er’

‘We zijn van nul begonnen,’ zegt Luc. ‘Bijna niemand kende de spelregels en de bewegingen. Maar de evolutie door de jaren heen is indrukwekkend. De ploeg staat er en iedereen wil winnen. Toch verloopt alles heel sportief, aan kritiek doen we niet. Je ziet ook dat de netballers er veel plezier aan beleven. Daar doe ik het in de eerste plaats voor,’ zegt hij.

Ook voor zijn vrouw Yvette, die kookvrijwilliger is in het Fietsproject, is het sociale erg belangrijk. Daar heeft Luc sluitend bewijs voor: ‘Het koken is gedaan om 12u. Yvette is thuis om 13u. Het is tien minuten rijden. Reken maar uit,’ knipoogt hij.

‘Je krijgt echt een band’

Yvette kan het alleen maar beamen: ‘Ik werk altijd samen met een medewerker in de keuken. Af en toe vertellen ze me iets en zo krijg je op de duur echt een band.’ Ze weet de humor en plagerijtjes in de groep wel te waarderen: ‘Ik had de soep eens laten aanbranden. De medewerkers vonden het leuk om mij dat héél lang door te steken.’

Toch voelt ze vooral veel dankbaarheid: ‘In al die jaren heb ik nog nooit kritiek gekregen van een medewerker. De meesten lusten heel veel. Ze zijn een dankbaar publiek om voor te koken.’ Yvettes beslissing om zich te engageren leidt terug naar Tim: ‘Toen ik op pensioen ging, heeft Tim in het Fietsproject spontaan gezegd dat ik wel wilde komen koken. Ik had dat in werkelijkheid nooit gezegd,’ lacht ze, ‘maar toen Franky mij opbelde heb ik gezegd: waarom niet?’

‘Ik kom met een voldaan gevoel thuis’

Neo — Sun, 18 Oct 2020 15:01:00 +0000

Al sinds 2016 schotelt Marleen de medewerkers van het Fietsproject tweewekelijks een verse warme maaltijd voor. Daarbij krijgt ze hulp van een medewerker.

‘Toen ik op pensioen ging, ben ik met kooklessen begonnen,’ steekt Marleen van wal, ‘vooral om onder de mensen te komen.’ Toen ze via het gemeentelijke magazine op de hoogte kwam van de vrijwilligersvacature heeft ze dus niet lang geaarzeld.

Een sociale aangelegenheid is haar vrijwilligerswerk zeker: ‘Ik krijg hulp van een medewerker bij het groenten snijden, aardappelen schillen, het tafeldekken en het koffiezetten voor de pauze. Soms strijden de medewerkers erom wie mag helpen,’ lacht ze.

Creatief aan de slag

Samen bereiden ze soep en een hoofdgerecht, af en toe ook een dessertje: ‘We werken binnen een bepaald budget, natuurlijk. We gebruiken ook zoveel mogelijk seizoensgroenten uit de eigen tuin van De Sperwer: tomaten, sla, broccoli, noem maar op. En met de restjes van de dag voordien kan je ook nog creatief aan de slag.’

Als een medewerker jarig is, bepaalt die het menu. Op de andere dagen laat Marleen de menukeuze over aan de groep: ‘Ik mag daar gerust mijn zeg in doen, maar ik maak liever klaar wat ze vragen: spaghetti, witloof met kaas en hesp,…’. En voor mensen die geen suiker mogen eten kookt ze een potje apart: ‘Veel moeite kost dat niet.’

‘Eén en al glimlach’

Wat ze het meest apprecieert aan haar vrijwilligerswerk? ‘De vriendschap en de waardering’, zegt ze zonder aarzelen. ‘Je merkt dat je graag gezien wordt en dat de medewerkers je dankbaar zijn. En ook vanuit de organisatie voel je veel erkenning.’

Als kookvrijwilliger wordt Marleen uitgenodigd om zelf ook mee te eten. Hoewel ze ervoor kiest om thuis met haar man te eten, besluit ze: ‘Ik ga met een voldaan gevoel naar huis. Als ik thuiskom ben ik één en al glimlach.’