Dagcentrum – De Sperwer

‘Met fitnessen verzet ik mijn gedachten’

Neo — Tue, 16 Feb 2021 15:04:03 +0000

Wekelijks gaat Jasmien op vrijdagnamiddag fitnessen. Met een klein groepje collega’s uit het dagcentrum gaat ze naar een fitnesszaaltje in de buurt: ‘Ik vind het belangrijk om in beweging te blijven.’

‘Ik vind veel sporten leuk, maar bij De Sperwer heb ik voor fitness gekozen,’ zegt Jasmien. ‘Als ik aan het fitnessen ben, focus ik volledig daarop. Zeker als ik het moeilijk heb, helpt het ook om mijn gedachten te verzetten’, verklaart ze haar keuze. ‘En ja, hoe ouder je wordt, hoe moeilijker de kilo’s er ook af gaan,’ lacht ze.

In de fitness is er keuze genoeg: ‘Fietsen, steppen, armspieroefeningen, buikspieroefeningen, sit-ups. Ik doe een beetje van alles’, zegt Jasmien. Bovendien stellen de medewerkers zichzelf streefdoelen: ‘Ik heb die doelen in mijn hoofd, maar ze staan ook op papier.’ Naar de fitness gaan ze met zo’n vijf à zes collega’s: ‘We moedigen elkaar een beetje aan. En de TV helpt ook,’ lacht ze.

Een beetje sportief

Zou ze zichzelf sportief noemen? ‘Een beetje,’ zegt Jasmien. Dat ‘beetje’ blijkt, naast de wekelijkse fitness, ook te bestaan uit een wekelijkse sessie poweryoga en een wekelijkse dansles: ‘Dat doe ik bij Platform-K,’ zegt Jasmien, ‘een professionele dansorganisatie die werkt met mensen met een beperking.’

Ook in Akabe Aalst, Jasmiens scoutsgroep voor mensen met een beperking, durft het er al eens sportief aan toegaan: ‘We doen vaak Dikke Bertha en andere actieve spelletjes. Dan komt het van pas als je in conditie bent,’ zegt Jasmien. Ze is overigens volledig uitgedost in haar scoutstenue. Vandaag is het Dag van de Jeugdbeweging en dat mag ook binnen De Sperwer zichtbaar zijn.

Moe maar voldaan

Naast de fitness, is Jasmien ook actief in de kunstateliers van De Sperwer: het kleiatelier en het teken- en schilderatelier. Creatief zijn is haar lust en haar leven: ‘Voor een andere organisatie, die mij net als De Sperwer veel kansen biedt, mocht ik eens veertig portretten tekenen en schilderen,’ glundert ze. Na afloop van dat project voelde Jasmien zich zoals aan het einde van een fitnessuurtje: ‘Moe maar voldaan.’

‘Ze voelen zich thuis in het dagcentrum’

Neo — Tue, 16 Feb 2021 15:03:00 +0000

Paul krijgt begeleiding aan huis van De Sperwer. Zijn twee dochters, Cindy en Dindy, werken in het dagcentrum: ‘Ze maken hier veel kameraden.’

De zussen mogen dan wel onder hetzelfde dak wonen, bij De Sperwer werken Cindy en Dindy niet in hetzelfde gebouw: ‘Cindy, mijn jongste dochter, werkt in dagcentrum 358,’ zegt Paul. ‘Ze komt driemaal per week en werkt in het houtatelier, de tuin en het Fietsproject. Ze komt al sinds 2015 en doet het heel graag.’

Zoektocht

Dindy startte iets later, in 2019, in dagcentrum 54: ‘Zij komt tweemaal per week en werkt in de keuken en het Bospark’, zegt Paul. ‘Voor haar is het iets meer zoeken geweest. Dindy heeft nog alleen gewoond. Ze werkte toen in een beschutte werkplaats. Maar dat is tegengevallen.’

Toen kwam De Sperwer in het plaatje. ‘Sinds Dindy in het dagcentrum van De Sperwer werkt en weer thuis woont, voelt ze zich rustiger. Ondertussen wordt er bekeken of ze bij De Sperwer ook begeleid werken kan doen.’

Nooit alleen

Paul brengt zijn dochters altijd met de wagen naar het dagcentrum: ‘Ze stellen het er goed,’ weet hij. ‘Ik heb ze nog nooit horen klagen. En ze maken er veel kameraden. Ik denk dat ze zich er thuis voelen. Ze komen ook goed overeen met hun begeleiders. Het zijn dan ook gemakkelijke meisjes,’ klinkt het trots.

Dat merkt Paul ook thuis: ‘Aan ons Cindy mag je alles vragen. Als we afspreken: morgen doen we grote kuis, dan staat ze om half acht naast haar bed en begint ze eraan!’ Paul, die jaren geleden zijn vrouw verloor, geeft ook aan veel steun te hebben aan zijn kinderen: ‘Als ik thuiskom ben ik nooit alleen.’ Naast twee dochters, heeft Paul ook een zoon.

‘Ik ben een echte werker’

Neo — Tue, 16 Feb 2021 15:02:00 +0000

Justien startte bij De Sperwer aan het begin van de coronatijd. Niet evident, maar toch werkt ze met plezier in het dagcentrum: ‘Ik doe mijn werk in de boerderij graag.’

‘De konijnen eten geven, de ganzen, kippen en vogels eten geven, de konijnenhokken uitkuisen en er hooi in leggen.’ Zo somt Justien haar belangrijkste taken in de boerderij op. Met de vijver zou ze ook graag aan de slag gaan: ‘Ik wil er dingen uitscheppen, om ervoor te zorgen dat de ganzen proper water hebben. Maar ik heb een beetje schrik om erin te vallen,’ lacht ze.

Waar Justien dan weer weinig schrik voor heeft, is het pluimen van een kip: ‘Ik heb dat op de boerderij voor de eerste keer in mijn leven gedaan. Eerst durfde ik enkel te kijken, maar daarna heb ik het ook zelf geprobeerd. Ik vond het leuk.’

Proeven

Naast leuk, was het ook nuttig, ‘want na het pluimen wordt de kip ingevroren’, zegt Justien. Met dat invriezen heeft ze ondertussen ook al wat ervaring: ‘Wie start bij De Sperwer, kan van de diverse ateliers eens proeven,’ zegt begeleidster Jo, ‘maar door de coronamaatregelen en onze bubbels kon Justien voorlopig alleen de boerderij en de invries meedoen.’

Waar zou ze nog graag eens van proeven in de toekomst? ‘Bakken,’ antwoordt Justien zonder aarzelen. ‘En in het crea-atelier zou ik graag naaien en breien, al is dat wel moeilijk voor mij. Eén van mijn handen wil niet altijd even goed meewerken. Kaartjes en juwelen maken zou ik ook graag doen. En koffiezetten is ook één van mijn sterktes.’

Werkpaard

Hoe jammer vindt Justien het dat ze in de coronatijd opstartte? ‘Ik was liever wat dichter bij de andere mensen kunnen komen,’ geeft ze toe, ‘maar ik ben hier heel content en ik doe het werk graag.’ De appel valt niet ver van de boom, zo blijkt: ‘Mijn pa werkt zes op zeven. Hij is een echte werker. Ik ben dat ook. Thuiszitten is echt niets voor mij.’

‘Kristin komt hier volledig tot rust’

Neo — Tue, 16 Feb 2021 15:01:00 +0000

Kristin doet driemaal per week senso. Begeleidster Lucia kent haar al een hele tijd. Ze begrijpt wat Kristin met haar lichaam vertelt en brengt het onder woorden.

‘Voor Kristin draait het dagcentrum om beleven,’ zegt Lucia. ‘Als ze deelneemt aan het crea-atelier of de bakkerij, dan geniet ze van de aanwezigheid en nabijheid van haar collega’s en begeleiders. Ze geniet ook van de basisprikkels: het voelen, het ruiken.’

Ook in de senso, waaraan Kristin driemaal per week deelneemt, draait het vaak om de zintuigen: ‘We werken soms met geuren, zoals ontspannende lavendel, of met lichtjes. Zo hangt er een sterrenhemel boven één van de bedden.’

Rust

‘We hebben ook een voelkussentje met verschillende materialen. Verder werken we soms met klankschalen, zij het nooit lang en altijd in het donker. We werken nooit met meer dan één zintuiglijke prikkel tegelijk.’ Rust creëren, daar draait het immers om in de senso.

‘Voor sommige mensen, zoals Kristin, kan de bedrijvigheid in het atelier wat intens aanvoelen,’ licht Lucia toe. ‘Er is geluid en activiteit en mensen praten met elkaar. Daarom is de prikkelarme omgeving van de senso goed voor Kristin ter afwisseling. We werken er ook met vaste en kleine groepjes mensen, dus Kristin kent er iedereen.’

Een eigen plekje

In de sensoruimte is Kristin gehecht aan haar eigen plekje, zegt Lucia: ‘Ook al hebben we een waterbed en nog een tweede bed, Kristin kiest altijd voor de witte poef op haar vaste plekje. Van daaruit overziet ze de rest van de ruimte en kan ze zien wie er binnenkomt. Dat geeft haar rust. Zelfs als de poef er niet staat, gaat Kristin gewoon op dat vaste plekje op de grond zitten.’

De senso doet Kristin zichtbaar goed: ‘Ik zie het aan de stand van haar schouders,’ merkt Lucia op. ‘Waar ze die in het atelier soms wat opspant, zie je haar in de senso volledig loskomen en ontspannen. Ze valt er ook vaak in slaap. Dat betekent dat ze het nodig heeft, dus we zijn blij dat we die gelegenheid kunnen bieden.’