Blussen in de voormiddag, pétanquen in de namiddag en daartussen een de première van onze Sperwerfilm. Op 10 september trok het hele Sperwer-personeel naar petanqueclub PC Reynaert in Lokeren. We kwamen thuis met een certificaat, een zonnekleurtje en een buik vol spaghetti en ijs.
Na een zomer vol vakantie was het begin september nog even wennen. Het schoolritme, de vroege wekker, … Sommige collega’s kwamen nog wat slaperig toe. Maar gelukkig was er verse koffie en koffiekoeken. Dat maakte veel goed.
Eerst het vuur ...
De voormiddag stond in het teken van de opleiding Blussen met kleine blusmiddelen. We leerden welke soorten branden er bestaan, hoe je ze herkent en hoe je ze aanpakt. De theorie was zeker niet saai, want onze lesgever was een echte stoere brandweerman.
Première van onze Sperwerfilm
Daarna had Annelies nog een verrassing in petto: onze gloednieuwe Sperwerfilm. Bekende gezichten, vertrouwde plekken, collega’s die zichzelf ineens op het televisiescherm zagen verschijnen. Er klonken enkele ooooh’s en aaaah’s en bij meer dan één collega werden de ogen een beetje vochtig. Een paar dagen later, op de Sneukeltocht van 13 september, ging de film in première voor het grote publiek.
En nu voor echt ...
En dan werd het bittere ernst. Met een echt brandblusapparaat in de hand gingen we de vlammen te lijf. We leerden hoe je een brandende frietketel dooft (spoiler: zeker niet met water) en wat je doet als iemand zelf in brand staat. Telkens als een collega aan de beurt was, klonk er aanmoediging van de zijlijn. Zo ziet een echt team eruit. Iedereen kreeg een certificaat. En de geruststellende gedachte dat we nu weten wat te doen, mocht het ooit nodig zijn.
Spaghetti en een stralende zon
’s Middags hadden de mensen van de petanqueclub spaghetti voorzien. Er werd flink gegeten.
In de namiddag trok de zon alle registers open. Perfect weer om buiten te petanquen. In ploegjes speelden we een tornooi, en daar ontdekten we toch wel wat beginnende talenten. Of was het gewoon beginners luck? Dat laten we in het midden.
Het meest gelachen werd er als twee ploegjes moesten beslissen welke bal het dichtst bij de cochon lag. Er werd gemeten, gediscussieerd en voor de zekerheid nog eens gemeten. Sommigen noemen dat rivaliteit. Wij houden het op winnaarsmentaliteit.
Tussendoor zorgde collega Claudine voor een muzikaal intermezzo op haar accordeon. Met de petanqueballen op het gravel en de accordeon op de achtergrond voelde het even als een zomerdag in het zuiden van Frankrijk.
Te grote ijsbollen
En dan kwam de ijskar van Foubert langs. Wie Foubert kent, weet dat ze daar niet zuinig scheppen. Er passeerden coupes waar menig buikje nog lang plezier van had.
Een Franse verrassing
Voor de top drie van het tornooi lag er een Franse verrassing klaar: een zak vol lekkernijen, van worst over stokbrood tot een heerlijk geurende brie (of is dat eerder heerlijk stinkende brie). De grote winnares was Sophie. En zoals we Sophie kennen, kregen we er meteen een paar onvergetelijke overwinningsposes bij.
Na de prijsuitreiking bleef iedereen nog heel even hangen in het zonnetje, met een laatste drankje in de hand. Niemand had echt haast om naar huis te gaan. Dat zegt genoeg.
‘Onze teambuilding dit jaar gaf een mooie afwisseling van leren en spelen. En we namen de beide heel serieus,’ zegt Annelies Moeyersoons.
We kijken alvast uit naar het thema van onze volgende teambuildingdag in 2027.