Op 13 mei kregen we bijzondere bezoekers over de vloer in dagcentrum 54. Tien studenten tweede Bachelor Geneeskunde kwamen kennismaken met onze werking en medewerkers. Een terugblik met orthopedagoog Charlotte, die er van het eerste contact tot het uitzwaaien bij was.
Hoe is het bezoek van de studenten tot stand gekomen?
Charlotte: De opleiding Geneeskunde van de Universiteit Gent zocht mogelijkheden om hun tweede bachelorstudenten van nabij te laten kennismaken met verschillende doelgroepen en de diversiteit aan patiënten waarmee ze in de praktijk in contact zullen komen. In dat kader ontving De Sperwer in februari een mailtje. De bedoeling van het curriculumonderdeel is ook dat de dokters van morgen meer voeling krijgen met de sociale kaart en de vele partners waarmee ze in het zorglandschap zullen samenwerken.
Wat stond er die 13de mei op het programma?
Charlotte: Het belangrijkste onderdeel van de voormiddag was het bezoek aan enkele ateliers, waar er mooie interacties ontstonden tussen de studenten en de medewerkers. Het eerste halfuur kregen de studenten wat toelichting over de persoonsgebonden financiering, de werking van het dagcentrum en hoe wij kijken naar mensen met een beperking: vanuit talent en mensen in hun kracht zetten. Hoe brengen we dat in De Sperwer in de praktijk?
Welk soort vragen bracht dat bij de studenten naar boven?
Charlotte: Verschillende types, waaronder ook maatschappelijk-kritische. Eén student vroeg bijvoorbeeld hoe wij programma’s als Down the Road evalueren. Veel mensen vinden dat een topprogramma, maar tegelijk kunnen daar wat beeldvorming betreft best wel wat vraagtekens bij geplaatst worden. Andere vragen waren meer van praktische aard: hoe geraken mensen hier, bijvoorbeeld. De studenten die met de trein waren gekomen, hadden zelf ondervonden dat openbaar vervoer naar het dagcentrum niet zo evident is. En daar stopt het niet bij. Dat je de busuren kan aflezen, betekent nog niet dat je het ook emotioneel aankan om een bus te nemen. Soms heeft een bus vertraging, wijkt hij van het traject af… Op die manier kwam ook het collectieve busvervoer dat De Sperwer organiseert aan bod.
Hadden de studenten ook vragen voor de medewerkers?
Charlotte: Zeker, vooral belevingsgerichte. Zo vroegen ze de medewerkers of ze hun werk graag deden, of ze er zelf voor gekozen hadden om naar De Sperwer te komen, in welke andere ateliers ze werkten… En omgekeerd hadden de medewerkers natuurlijk ook vragen voor de studenten.
Zoals?
Charlotte: Tijdens het boerderijbezoek stelde één van de medewerkers de vraag of de studenten eigenlijk wel goed tegen bloed konden (lacht). De studenten legden daarop uit dat ze daar ondertussen wel op getraind zijn, onder meer door dissecties (het snijden in lichamen van overleden mensen, red.). Er werd hen ook gevraagd hoe lang ze nog moeten studeren, van welk jaar ze zijn, en wanneer ze jarig zijn.
Welke ateliers hebben de studenten bezocht?
Charlotte: De keuken, de boerderij en de tuin. In de tuin nam één van de medewerkers de studenten spontaan en zonder voorbereiding mee op een rondleiding – een mooi moment. Het ideealbeeld voor een begeleider is immers: jezelf overbodig maken. Wel, dat was zo’n moment.
Kwam het medische ook aan bod?
Charlotte: Die vraag is inderdaad gesteld, maar – zoals ik ook op voorhand aan de universiteit had laten weten – hebben wij geen medische dienst. Kleine medische handelingen, zoals wondverzorging, mogen wij wel uitvoeren. Net als EHBO – zoals dat voor iedere burger geldt. Maar voor medische en verpleegkundige handelingen hebben wij geen bevoegdheid en werken we met doorverwijzing.
Is het bezoek voor herhaling vatbaar?
Charlotte: Wat mij betreft wel, dat heb ik ook aan de universiteit laten weten. En op basis van verbale en non-verbale signalen kreeg ik de indruk dat dat voor de studenten ook geldt.